Urodzony 28.10.1919 r. w Krakowie z ojca Józefa i matki Zofii z Gruszeckich.

Szkołę podstawową skończył w Katowicach w 1930 r. W 1938 r. uzyskał świadectwo dojrzałości w państwowym gimnazjum typu humanistycznego im. St. Staszica w Warszawie.
W tym samym roku zdał egzamin konkursowy na Politechnikę Warszawską, Wydział Inżynierii Lądowej, poczym uzyskał urlop dziekański, dla odbycia służby wojskowej, którą odbył w Szkole Podchorążych Rezerwy Saperów w Modlinie.

Od 1 września 1939 r. brał czynny udział w kampanii wrześniowej przy obronie mostów na Wiśle i minowaniu przedpola twierdzy Modlin. W drugiej połowie września i pierwszych dniach października w grupie gen. Kleeberga pod Kockiem. W lutym 1940 r. wstąpił do ruchu oporu ZPN pod pseudonimem „Grad”. Pełnił funkcję instruktora w pracy minerskiej w Tajnej Szkole Podchorążych. W 1942 r. dostał nominację na podporucznika. W 1943 r. po wcieleniu ZPN do AK w dalszym ciągu brał udział w szkoleniu podchorążych oraz w próbach z bronią produkcji konspiracyjnej ( granaty „Filipinki” i pistolety maszynowe „Błyskawica”) w rejonie lasów Legionowa. W tymże roku, po aresztowaniu rodziców, brata i wujka przez Gestapo (wszyscy zginęli w obozie koncentracyjnym), był poszukiwany przez Gestapo. Otrzymał wraz z żoną, również żołnierzem Ruchu Oporu, Kennkarty na nazwisko Lenart.

Od 1 sierpnia 1944 r. brał czynny udział w Powstaniu Warszawskim na Starym Mieście w zgrupowaniu „Sosna” pododdział „Gozdawa”. Był dowódcą plutonu w kompani saperów por. „Benetta”. Bezpośrednio brał udział w ataku przy zdobywaniu PWPW, w akcjach w szkole na Rybakach, przy zakładaniu ładunków wybuchowych na pojazdy pancerne nieprzyjaciela na Wisłostradzie. W dniu 21 sierpnia brał czynny udział w akcji w Banku Polskim,przy zakładaniu materiału wybuchowego, pod prawym skrzydłem Banku, gdzie znajdowali się Niemcy. 23 sierpnia, podczas umacniania stanowisk w Pałacu Radziwiłłów został ciężko ranny, stracił lewe oko. 28 sierpnia podany został do odznaczenia Krzyżem Walecznych.

Po kapitulacji Starego Miasta wywieziono go do Niemiec, do obozu koncentracyjnego w Dachau, następnie do podobozu pod Monachium. Po wyzwoleniu przez wojska alianckie pojechał do obozu jenieckiego Oflag VII A w Murnau, skąd w sierpniu wyjechał do Włoch. Od 10 sierpnia 1945 r. przyjęty został do służby czynnej w II Korpusie Polskim gen. Andersa. Został wcielony do 102 kompani saperów w Senigalii, a następnie odkomenderowany na studia w Rzymie, a po przeniesieniu II Korpusu do Anglii na studia w Londynie.

W latach 1945-1946 studiował na Uniwersytecie Rzymskim wydział Inżynierii Lądowej a następnie, pod koniec 1946 r. po przeniesieniu do Anglii na Politechnice Londyńskiej w RAST (PUC). W czerwcu 1947 r. wraz z żoną i synem powrócił do kraju, gdzie kontynuował studia na Politechnice Warszawskiej na wydziale Budownictwa Lądowego, gdzie w 1950 r. uzyskał tytuł inżyniera budowlanego i magistra nauk technicznych w zakresie konstrukcyjno-budowlanym.
Już w 1949 studiując, rozpoczął pracę w Warszawskim Biurze Projektów Budownictwa Przemysłowego ( znajdującym się w budynku Arsenału) następnie w Biurze Studiów i Projektów Typowych Budownictwa Przemysłowego „Bistyp” pełniąc po kolei funkcje kierownika zespołu projektowego, kierownika pracowni i głównego projektanta. W „Bistypie współpracował ściśle z inż. Wacławem Zalewskim, z którym wspólnie byli autorami konstrukcji magazynu na Woli o prefabrykowanych stropach.
W „Bistypie” pracował 1962 do X 1965 r. a następnie do IV 1966 r. w Biurze Studiów i Projektów Wzorcowych Budownictwa Wiejskiego na stanowisku doradcy dyrektora d/s. uprzemysłowienia budownictwa oraz naczelnego konstruktora. W Biotypie- samodzielnie lub we współpracy z innymi projektantami, a przede wszystkim z inż. Wacławem Zalewskim, zaprojektował i nadzorował realizację szeregu wybitnych konstrukcji przemysłowych, jak to, między innymi:
• baterię żelbetowych bunkrów prefabrykowanych w fabryce przeróbki glin ogniotrwałych na Śląsku (Jaroszów)
• żelbetowy dach powłokowy o rozpiętości 52 m. w Łodzi (fabryka włókiennicza).
• konstrukcja żelbetowa hotelu w Kołobrzegu.
• prefabrykowany wielokondygnacyjny budynek przemysłowy w Warszawie.
• prefabrykowane sklepieniowe hale przemysłowe o znacznych rozpiętościach i zróżnicowanej konstrukcji, m.in. w Legnicy, w Lipsku (na terenie Targów Międzynarodowych).

Od IV 1966 r. zajmował stanowisko kierownika pracowni betonów sprężonych w Zakładzie Badań i Doświadczeń Przemysłu Betonów.

Niezależnie od prac projektowych zajmował się działalnością naukowo-badawczą, będąc od 1958 r. do 1965 r. pracownikiem naukowym Politechniki Warszawskiej w Katedrze Budownictwa Żelbetowego oraz w Instytucie Techniki Budowlanej.

W 1965 r. uzyskał stopień naukowy doktora nauk technicznych nadany uchwałą Rady Wydziału Inżynierii Budowlanej Politechniki Warszawskiej.

22 października 1967 r. po nawiązaniu kontaktu z inż. Wacławem Zalewskim wyjechał do Wenezueli na zaproszenie tamtejszego Ministerstwa Robót Publicznych Wenezueli. W kwietniu 1968 r. podpisał umowę o pracę w instytucie państwowym Banco Obrero będącym odpowiednikiem polskiego Ministerstwa Budownictwa Ogólnego, w charakterze doradcy technicznego oraz pracownika naukowo-badawczego.

Banco Obrero w tym czasie prowadziło na szeroko zakrojoną skalę prace badawcze w dziedzinie budownictwa uprzemysłowionego, zagadnień sejsmicznych oraz budownictwa w terenach górzystych. Udział inż. Draguły tych pracach polegał na opracowaniu wielu nowatorskich projektów oraz szeregu prac naukowych.

Niezależnie od pracy w Banco Obrero, w którym pracował do końca 1972 r. brał udział w pracach projektowych, badawczych oraz konkursowych w wielu innych firmach i instytucjach.
Między innymi był autorem projektu 17 kondygnacyjnych prefabrykowanych budynków mieszkalnych „Vivienda Venezolana”. Łącznie zrealizowano budowę ok. 120 takich budynków w różnych miastach Wenezueli.

Przez 5 lat od 1970 r. do 1975 r. był dyrektorem technicznym w przedsiębiorstwie prefabrykacyjnym „Edipreca” realizującym przez wiele lat budowy domów prefabrykowanych, według projektu i patentu inż. Draguły.
Na początku 1974 r. został włączony do grupy utworzonej przez Ministerstwo Robót Publicznych, mającej za cel realizację narodowych planów rozbudowy Wenezueli.
Jedna z tych prac był kontrakt podpisany na zaprojektowanie w zakresie konstrukcyjnym Centralnego Uniwersytetu Zachodniego w mieście Merida na zachodzie Wenezueli.

Był również przez wiele lat pracownikiem naukowym w Uniwersytecie Centralnym Wenezueli, realizując wiele systemów konstrukcyjnych. W 1980 r. został mianowany profesorem zwyczajnym ( profesor titular).

W latach dziewięćdziesiątych był współpracownikiem firmy budowlanej realizującej budowy według jego projektów i patentów. W ten sposób wybudowano w Caracas i wielu innych miejscowościach Wenezueli osiedla mieszkaniowe, hale sportowe i przemysłowe.

Do Polski wrócił w 2002 r. Zmarł 26. 01. 2004 r.

Prace teoretyczne i publikacje:

1. W. Zalewski i J. Draguła – Dwukierunkowe, mimośrodowe ściskanie i rozciąganie elementów żelbetowych.
2. J. Draguła - - - Konstrukcje łupinowe w budownictwie przemysłowym wyd. Inżynieria i Budownictwo 1957 r.
3. J. Draguła i 70 2 W. Zalewski - -Konstrukcje głowicowe dla wielopiętrowych magazynów, wyd. Budownictwo Przemysłowe 1958 r.
4. J. Draguła – Prefabrykowane zasobniki na glinę paloną, wyd. Inżynieria i Budownictwo 1956 r.
5. J. Draguła i 2 W. Zalewski – Hala tkalni łupinowa o rozpiętości 52 m., wyd. Inżynieria i Budownictwo 1962 r.
6. J. Draguła – - - Hotel komunalny w Kołobrzegu, wyd. Inżynieria i Budownictwo 1963 r.
7. J. Draguła – Metoda określenia płaskiego stanu naprężeń w elementach tarczowych, wyd. Arkady 1965 r. – tytuł pracy doktorskiej.
8. Praca zbiorowa – Teoria betonu i Żelbetu wyd. Arkady 1966 r.

Posiadane odznaczenia wojskowe:

Medal Wojska... Leg. Nr 30072 Londyn 15. 08. 1948 r. odzn. 1,2,3,4.
Krzyż Walecznych Londyn 1949 Dzien. Pers. Nr 4 z dn. 11. 09. 1949 r.
Krzyż Armii Krajowej Leg. Nr 16382 Londyn 20.07.1976 r. d-ca AK gen.
Bór Komorowski
Srebrny Krzyż Zasługi Leg. Nr F 5102 26.04 1961 r.
Medal za udział w wojnie Leg. Nr 327-82-6-MK Warszawa 14.07.1982 r.
Obronnej 1939 r. Rada Państwa
Warszawski Krzyż Powstańczy Leg. Nr 30-82-17-K 24.03.1982 r. Rada Państwa

Nagrody:

Nagroda KBUA -2 stopnia- Prefabrykowane zasobniki 1956 r.
Nagroda KBUA -3 stopnia Hala typu „Krosno” 1957 r.
Nagroda KBUA -2 stopnia Oczyszczalnia nasion 1958 r.
Nagroda KBUA -2 stopnia Hala łupinowa zakłady im. Obrońców Westerplatte 1960 r.
Nagroda Min. Budownictwa 1958 r. za postęp techniczny
Nagroda 1 stopnia PZITB za lekkie ażurowe przekrycia hal przemysłowych 1962 r.
Nagroda 1 stopnia PZITB za budynki inwentarskie i składowe dla rolnictwa 1964 r.

Nagroda Mistrza Techniki 1 stopnia 1963 r.
Nagroda Mistrza Techniki- wyróżnienie 1964 r.

Odznaczenia:

Odznaka przodownika pracy 1955 r.
Srebrny Krzyż Zasługi 1962 r.

Patenty:

SIEMET – konstrukcje przestrzenne
VIPAP - budownictwo prefabrykowane
SIVIM - Technologia dla budynków wysokościowych.

Publikacje w Wenezueli:

Vivienda Popular amplia progresiva Vipap – Revista CIV 1990 r. (Wydawnictwo
Związku Inżynierów Wenezueli).
Super rascacielos - Revista CIV 1991 r. project koncepcyjny
Budynków wysokościowych do 1400 m.